Stage in Ghana

Terug na onvergetelijke stage in Ghana

door Romain van Damme

TILBURG - Ze zijn alweer even terug, maar zitten nog altijd vol AfrIkaanse verhalen. Drie maanden werken in een Ghanees ziekenhuis vergeet je niet zo snel. "We hebben het nodige meegemaakt", zegt Bieke Beuger uit Tilburg. "Zo hadden we ons verheugd op een bevalling. Het werd een hel. Tijdens het persen werd ons verteld dat de baby al enkele dagen dood was. De moeder wist dat. Ze had al zeven zwangerschappen gehad en dit werd haar derde doodgeboren kindje." Beuger en drie mede-studenten van Avans Hogeschool - Anna van Oudheusden (ook Tilburg), Vera Kitzen (Waalre) en Kristen Kluijtmans ( Dungen) woonden drie maanden in het dorpje Golokuati. "Dat is op het platteland, niet zo ver van Kpando waar het ziekenhuis staat", zegt Anna van Oudheusden. "We woonden met tien studentes in een groot huis. Onze opdracht was een opleiding voor verpleegkunde op te zetten." Een idee van het ziekenhuis zelf dat contact zocht met de Tilburgse Stichting Help Helpen. Ze wilden een oud gebouw opknappen. Daar hing een prijskaartje van 70.000 euro aan. Dat bedrag werd ingezameld. Het gebouw is nu klaar en in september kunnen de eerste vijftig Ghanese studenten aan de slag. Met dank aan de vier studentes die zich vooral bezighielden met de vraag elke materialen en instrumenten de studenten in Kpando nodig hebben om verpleegtechnische vaardigheden aan te leren. Ze liepen mee op de verschillende afdelingen van het ziekenhuis, interviewden leidinggevenden en ontdekten dat een regionaal ziekenhuis niet te vergelijken is met een Nederlands ziekenhuis. "In de grote steden valt het mee, maar op het platteland is wel een forse achterstand. Een van de problemen is ook dat mensen vaak te laat naar het ziekenhuis gaan." Vooral door gebrek aan geld. "De moeder van een ziek kindje had bijvoorbeeld geen geld om bloed te laten prikken. Ze had net genoeg om wat antibiotica te kopen. Niemand weet of het de goede medicijnen waren, maar ze kon niets anders kopen." Even was het schrikken toen ze betrokken raakten bij een ingeluk. "We zaten in een zogeheten trotro, een taxibusje. Dat werd aangereden. Gelukkig zaten we bij de deuren en konden er vlug uit. Alleen Anne had een pijnlijke knie. Kwam er meteen een vrouwtje met een zalfje dat zou helpen. Dat is daar heel veel, healing. Ook een van de redenen dat ze te laat naar het ziekenhuis gaan." "We kijken nu wel anders tegen welvaart aan." Anne: "In Ghana zette ik bij het douchen de kraan soms dicht. Doe ik hier nog altijd." En Bieke: "Eten weggooien doe ik echt niet meer." .Of ze er ooit gaan werken? "Voorlopig niet. De mensen zijn vriendelijk, absoluut. En er is een tekort aan verpleegkundigen. Maar de hiëarchie is daar veel groter dan hier. Interactie met de patienten is er niet. Ze hebben niets te vertellen." Tot slot: de vier studentes zijn geslaagd...